Het Europese irrational exhuberance-moment

Deze week was er een Europees irrational exhuberance-moment toen Yves Mersh een toespraak hield over historisch zeer hoge activaprijzen. En de risico’s op een correctie nemen volgens Mersh toe, aldus Edin Mujagic.

Alan Greenspan sprak ooit van irrational exhuberance op de financiële markten. Het zouden de meest bekende woorden ooit worden die een centrale bankier uitsprak. Draghi’s whatever it takes is sinds 2012 wel een geduchte concurrent, overigens.

Op 5 december 1996 gingen de aanwezigen bij een evenement van het American Enterprise Institute in Washington er eens goed voor zitten. Alan Greenspan, voorzitter van de Fed, begon aan zijn toespraak, getiteld The challenge of central banking in a democratic society.

De toehoorders hoopten uiteraard op uitspraken over toekomstig Fed-beleid, maar gezien de titel was die kans niet zo heel groot. Die kans slonk verder toen Greenspan in de eerste minuten terug ging naar 1896 en daarna zelfs 1832.

Aan de hoge kant

In de tweede helft van zijn verhaal sprak Greenspan de bekende woorden uit, toen hij zich hardop afvroeg hoe we kunnen weten of irrationele uitbundigheid de activaprijzen niet bovenmatig opgestuwd heeft.

Beleggers zagen irrationele uitbundigheid meteen voor wat die woorden waren: een duidelijke waarschuwing dat de koersen wel eens aan de te hoge kant kunnen liggen. En 23 jaar later, op 27 januari 2020, betrad Yves Mersh, een bestuurslid van de Europese Centrale Bank (ECB), het podium op een bijeenkomst in Luxemburg.

Het leek een versie van Greenspan’s toespraak uit 1996 te worden. Aan de titel, Asset price inflation and monetary policy konden de aanwezigen aflezen dat de toespraak over activaprijzen zou gaan, maar door de ervaring met toespraken van de ECB-bestuurders was de kans groot dat de inhoud nietszeggend zou zijn.

Uitgerekte prijzen

Mersh bleek een uitzondering op de regel te zijn. Meteen aan het begin sprak Mersh van signalen dat monetair beleid beleggers ertoe aanzet meer risico te nemen en daarmee bijdraagt aan verhoogde activaprijzen.

Iets later noemde hij die activaprijzen uitgerekt en de stijging ervan opvallend. Sommige activaprijzen zijn zelfs historisch zeer hoog. Voor centrale bankiers zijn dat redelijk schokkende termen. Het bleef daar echter niet bij.

De gestegen activaprijzen zijn te wijten aan de langetermijn trend van dalende rentes, die te verklaren is aan de hand van een aantal factoren, zoals vergrijzing, meer sparen in ontwikkelingslanden en een hogere risico-aversie.

Nieuwe concurrent

“Maar de zorg blijft dat de stijging van de activa- en huizenprijzen buitensporig is en het resultaat is van een uitzonderlijk lange periode van extreem ruim monetair beleid,” aldus Mersh.

“Activaprijzen bevinden zich momenteel op behoorlijk verhoogd niveau en het risico op een correctie nemen toe,” was de laatste zin van Mersh’s toespraak, alsof hij daarmee elke twijfel wilde wegnemen over wat hij met zijn opmerkingen eerder in de speech bedoelde.

Het zou me niet verbazen als waar irrational exhuberance en whatever it takes meteen wereldberoemd werden, de de activaprijzen kunnen wel eens buitensporig hoog zijn-uitspraak van Mersh pas veel later die status krijgt.

Greenspan en Draghi hebben op 27 januari 2020 een concurrent erbij gekregen voor de titel van de meest memorabele woorden van een centrale bankier.

Deze column is 31 januari jl. gepubliceerd in IEXProfs

Het bericht Het Europese irrational exhuberance-moment verscheen eerst op OHV.

Lees hier het orginele bericht:

Categorised in: OHV, Research

Belangrijke categorieën

%d bloggers liken dit: